Leestip december 2025
De kolonie - Audrey Magee
Wat ik ervan vind:
In één woord: geweldig!
Het verhaal speelt zich af in de jaren 70, tijdens 'The Troubles', u allen waarschijnlijk welbekend als de bloedige geschiedenis van Noord-Ierland.
Een Engelse kunstenaar, mijnheer Lloyd, heeft nood aan afzondering en nieuwe inspiratie en wil de zomer doorbrengen op een ruig, Iers eilandje met prachtige kliffen en woeste golven om die te schilderen. Tegelijkertijd arriveert een Franse taalkundige, Jean-Pierre Masson, die het oorspronkelijke Iers, dat de oudere bewoners uitsluitend spreken, al een paar jaar bestudeert voor zijn doctoraat en een vurige verdediger daarvan is. Dat die Engelsman het Iers komt 'bevuilen' is hem een doorn in het oog en zorgt voor veel wrijving en haantjesgedrag tussen beiden waar de inwoners willens nillens worden bij betrokken.
Een van de jongeren die nog op het eilandje woont, James, ontdekt zijn eigen kunstenaarstalent wanneer Lloyd hem zijn verf en penselen laat gebruiken en hem een beetje onder zijn hoede neemt. Dat Lloyd meer van James leert dan omgekeerd wordt al gauw pijnlijk duidelijk.
Na elk hoofdstuk volgt een bericht over een bomaanslag. Een Ier, protestant of katholiek, wordt bij naam en toenaam genoemd, of hij getrouwd was, kinderen had en zijn beroep. Dat komt enorm binnen. Het is geen krantenkop die droog vertelt hoeveel slachtoffers er weer gevallen zijn en die alleen cijfertjes vermeldt. Nee, gewoon het feit dat de slachtoffers een naam krijgen, dat je meer te weten komt over hun gezin en beroep is enorm emotioneel. Vooral omdat het in eerste instantie niet echt aan bod komt in het verhaal zelf en het als kennisgeving tussen de hoofdstukken verteld wordt.
Later sijpelt het via radioberichten dan toch op het eiland binnen en wanneer de zomer voorbij is zijn de eilandbewoners dan ook blij dat hun twee vreemde 'gasten' naar huis terugkeren voor dat de situatie uit de hand kan lopen. Maar niet zonder dat je één van de twee grondig verwenst om wat hij doet, of eigenlijk nalaat te doen.
Magee schrijft in spaarzame zinnen en dialogen maar heel indringend. Door weinig te vertellen kom je toch veel te weten, ze kiest geen partij maar laat je eigen gedachten het werk doen. Een magistrale roman, wat zijn die Ieren toch geweldige auteurs!
In één woord: geweldig!
Het verhaal speelt zich af in de jaren 70, tijdens 'The Troubles', u allen waarschijnlijk welbekend als de bloedige geschiedenis van Noord-Ierland.
Een Engelse kunstenaar, mijnheer Lloyd, heeft nood aan afzondering en nieuwe inspiratie en wil de zomer doorbrengen op een ruig, Iers eilandje met prachtige kliffen en woeste golven om die te schilderen. Tegelijkertijd arriveert een Franse taalkundige, Jean-Pierre Masson, die het oorspronkelijke Iers, dat de oudere bewoners uitsluitend spreken, al een paar jaar bestudeert voor zijn doctoraat en een vurige verdediger daarvan is. Dat die Engelsman het Iers komt 'bevuilen' is hem een doorn in het oog en zorgt voor veel wrijving en haantjesgedrag tussen beiden waar de inwoners willens nillens worden bij betrokken.
Een van de jongeren die nog op het eilandje woont, James, ontdekt zijn eigen kunstenaarstalent wanneer Lloyd hem zijn verf en penselen laat gebruiken en hem een beetje onder zijn hoede neemt. Dat Lloyd meer van James leert dan omgekeerd wordt al gauw pijnlijk duidelijk.
Na elk hoofdstuk volgt een bericht over een bomaanslag. Een Ier, protestant of katholiek, wordt bij naam en toenaam genoemd, of hij getrouwd was, kinderen had en zijn beroep. Dat komt enorm binnen. Het is geen krantenkop die droog vertelt hoeveel slachtoffers er weer gevallen zijn en die alleen cijfertjes vermeldt. Nee, gewoon het feit dat de slachtoffers een naam krijgen, dat je meer te weten komt over hun gezin en beroep is enorm emotioneel. Vooral omdat het in eerste instantie niet echt aan bod komt in het verhaal zelf en het als kennisgeving tussen de hoofdstukken verteld wordt.
Later sijpelt het via radioberichten dan toch op het eiland binnen en wanneer de zomer voorbij is zijn de eilandbewoners dan ook blij dat hun twee vreemde 'gasten' naar huis terugkeren voor dat de situatie uit de hand kan lopen. Maar niet zonder dat je één van de twee grondig verwenst om wat hij doet, of eigenlijk nalaat te doen.
Magee schrijft in spaarzame zinnen en dialogen maar heel indringend. Door weinig te vertellen kom je toch veel te weten, ze kiest geen partij maar laat je eigen gedachten het werk doen. Een magistrale roman, wat zijn die Ieren toch geweldige auteurs!
Audrey Magee is een Ierse romanschrijfster. Ze werkte twaalf jaar als journaliste voor onder andere The Times en The Guardian. Haar debuutroman, The Undertaking, werd genomineerd voor de Women’s Prize for Fiction, de Franse Prix du Premier Roman, de Irish Book Awards en de Dublin Literary Award. De kolonie (2022) is haar tweede roman en stond onder andere op de longlist van de Booker Prize.
Beoordelingen
Er zijn geen beoordelingen gevonden.
